- Szczegóły
Z pamięcią o Stefanii Wittbrot z Polanowa
(14 I 1939, Wojtkowa k. Przemyśla – 9 VI 2008, Brema)
Przystanek w podróży © T. Tomsia
- Szczegóły
Maciej Zielenow
- Dowódca - Oddziału Gniezno - Związku Strzeleckiego "Strzelec" RP
- Ambasador Polskiego Czarnego Krzyża
- Patronat Fundacji na rzecz Ochrony Dziedzictwa Narodowego "Vita Memoriae"
- Kawaler Orderu św. Stanisława
- Szczegóły
.JPG)
Nad kartką
Irenie Knapik-Machnowskiej –
na wędrowanie od słowa ku Słowu
życie nie jest polem bitwy
z góry przegranej – wciąż
masz szansę być kolorowym
motylem wygrywać upragnione
gesty ocalać w metaforze
chwile zapomniane
kładę tu kilka strof na pamiątkę –
z przyjaźnią żebyś mogła wybierać
jedynie te słowa jakich wcześniej
nie zdołałaś pojąć czy przygarnąć –
niech ukołyszą smutki melodią
w samotniczym trwaniu
nad kartką która przyjmuje
najcichsze wyznanie
otworzą oczy na to co nieosiągalne
w ostatnim uścisku gdy świat
przymyka bramę – żaden
z obrazów w pozłoconej ramie
nie staje się osłoną
gdy ciemność podaje ramię
Belka na ramieniu
Spotkajmy się znów pod adresem
godnego imienia, w progu otwartości
na inne, na więcej dobra niż przeczuwamy,
że jest – na wszystko, czego nie mogliśmy
poznać, choć krążyliśmy w pobliżu,
jednak ton rozmowy pozostaje przyjazny
i przyglądamy się sobie bez uprzedzenia,
z uwagą – światło dnia przychodzi nam
z pomocą, abyśmy zdołali przebyć drogę
niepoznaną i usłyszeć głos wiary
w możliwość wzajemnego zrozumienia.
Objaśniajmy różne spojrzenia na to,
co jest, co było – z nadzieją, że usłyszymy
czysty głos idący z wnętrza – i że zostanie
przyjęte to, co niesiemy w darze –
rozpoznawajmy balast obciążający barki,
targający sumienie, gdy dostrzeżemy
granicę w oku drugiego człowieka.
Podążajmy za Słowem, nieśmy cierpliwie
słowo dnia powszedniego – naszą belkę
na ramieniu – wołając jak ślepiec
nieustannie: Jezusie synu Dawida
ulituj się nade mną!
Wiersze pochodzą z nowego tomiku Teresy Tomsi, który wkrótce się ukaże:
W jasności otwartego zdania (Fundacja SUSEIA, Kraków 2026)
- Szczegóły
z wojennego prochu wciąż nie powstały
dziesiątki tysięcy ukraińskich żołnierzy –
co dnia żony siostry matki czekają na powrót
zaginionych na froncie – ciało jednego
z młodych Nazarów z trudem identyfikowano
szczątki pochowano – przekazano order
za odwagę syna na ręce rodziny
a jednak Nazar powrócił do domu
i chociaż wycieńczony po kilku latach
rosyjskiej niewoli jasno patrzy w przyszłość –
matka płacze z radości: masz ręce nogi
siostra krzyczy ty żyjesz bracie żyjesz
ojciec mówi dziś wprost w oko kamery
przez ściśnięte gardło: nie krytykujcie
dialogu trzeba rozmawiać nawet z katem
czuwać przekonywać do pokoju – inaczej
mój syn Nazar nigdy by nie powstał
żywy spośród martwych
---------------------------------------------------------
Teresa Tomsia – poetka, eseistka, animatorka kultury; ostatnio wydała zbiór wierszy Chłodne strugi (Galeria Autorska, Bydgoszcz 2025); opracowała almanach z posłowiem w wersji polsko-ukraińskiej Czas pojąć ten świat – czas ukoić ból (FONT, Poznań 2024) w tłumaczeniu Oleny Stepaniuk.