Galeria osobliwości

Szara suknia / Dzień powszedni – Teresa Tomsia

Szara suknia

Pozostaw starą suknię w tym drewnianym kufrze 

spokojnie czekaj / Którejś godziny jutro lub pojutrze

On przyjdzie / uchyli wieka / i pójdziesz za Nim

                                                      Ludmiła Marjańska

przygotowałam już sobie na Popielec

suknię szarą – ale to mi się wcale

nie udało – spadła na nią kropla

soku z wiśni i teraz wiem

że cokolwiek nam się przyśni

sensu spraw nie odmienia –

plama pozostaje wciąż

do odczyszczenia

zatem ubranie zmieniam i staję

w gotowości przed progiem łaski –

w przestworzu niewiadomego

gdy kapłan prochem posypuje głowy

pytam na jakim podłożu wzrasta

pewność kiedy pogłos pokutnej pieśni

nas wznosi a jednak brakło trwałości

w przyjaźni i pamięci urody materii

stałości przyrzeczeń rzuconych

niedbale w nieodkrytą przestrzeń

chroń mnie w ten postny czas

w odosobnieniu od słów niebacznych

i zdarzeń które mylą szansę na dobro

z okazją czy prezentacją okazałą

abym z tego dnia mogła odejść z ufnością –

i w ukryciu odnajdowała miłosierdzie

każdej godziny jako rzecz stałą

Dzień powszedni

Każdy dzień powszedni staje się

drogą cierniową, gdy myślisz o Nim –

jak to wszystko mógł przetrzymać

bez szansy, że będzie mu dane

więcej czasu na przedstawienie

racji wybaczenia, a jednak

trzymał się wiary, że takie

przemijanie ma sens –  

nie odrzucił kamienia,

którym został uderzony.

Z prochu na ostatniej stacji

wciąż nas błogosławi

Zmartwychwstały –

w milczeniu, chociaż wiele słów

wzajemnych ciśnie się na usta,

żeby odpowiedzieć krzykiem

na krzyk i oddać cios za cios –

trwa w Ogrójcu, czuwa przy łóżkach

dzieci umierających w szpitalach,

na gruzach wielkich miast, gdzie

niegdyś w świątyniach płonął

wieczny ogień.

- - - - - -

Teresa Tomsia – poetka, eseistka, animatorka kultury. Jej wiersze tłumaczone były na j. niemiecki, francuski, angielski, ukraiński, znajdują się w antologiach i wydaniach zbiorowych. Wydała tomiki wierszy: Skażona biel (2004), Gdyby to było proste (2015), cykl liryków paryskich W znikającym ogrodzie (2023), który został finalistą Nagrody ORFEUSZA, poematy dialogowe i ekfrazy Chłodne strugi (2025). Publikowała m.in. na łamach „Tygla Kultury”, „Toposu”,  „Frazy”, „Twórczości”, w pismach internetowych „Recogito”, „Księga Przyjaciół”, „Helikopter”, „Kuźnia Literacka”. Mieszka w Poznaniu.